LİSEEDEBİYAT.COM

Edebiyatcıların Yeni Adresi

  • Yazı boyutunu yükselt
  • Varsayılan yazı boyutu
  • Yazı boyutunu düşür
ANA SAYFA > DERS NOTLARI > 12. SINIF DİL VE ANLATIM > MANZUM HİKAYE ÖRNEĞİ

MANZUM HİKAYE ÖRNEĞİ

E-posta Yazdır PDF
Kullanıcı Değerlendirmesi: / 94
ZayıfMükemmel 

Bu Konuyu Facebook Profilinde Paylaş

 

KOCAKARI İLE ÖMER

 

Üstad-ı necibim Ali Ekrem Bey'e

Yok ya Abbas'ı bilmeyen, kimdi?..

O sahabeyi dinleyin, şimdi:

"Bir karanlık geceydi pek de ayaz..

İbni Hattâb'ı görmek üzre biraz,

Çıktım evden ki yollar ıpıssız.

Yolcu bir benmişim meğer yalnız!

Aradan geçmemişti çok da zaman,

Az ilerden yavaşça oldu iyan,

Zulmetin sinesinde ukde gibi,

Ansızın bir müheykel Arâbî!

Bembeyaz bir ridâ içinde garîb,

Geliyor muttasıl mehîb mehîb.

Ben sokuldum, o geldi, yaklaştık;

Durmadan karşıdan selâmlaştık.

Düşünürken selâm alan sesini,

O heyûlâ uzandı tuttu beni:

Bir de baktım, Ömer değil mi imiş?

-  Yâ Ömer! Böyle geç zaman, bu ne iş?

-  Şu mahallâtı devre çıkmıştım...

Gel beraber, benimle, üç beş adım.

 

***

 

Ne sadâ var, ne bir yürür bîdâr;

Uhrevî bir sükûn içinde civar.

Ömer olmuş gezer, sıyânet-i Hak...

Şu yatan beldenin huzuruna bak!

O semalar kadar yücelmiş alın,

Çakarak sinesinden afakın,

Bir zaman sönmeyen nigâhıyle,

Necm-i sâhirde sanki bir hâle!

Duruyor her evin önünde Ömer,

Dinliyor bî-haber içerdekiler

Geçmedik en har âb bir yapıyı,

Yokladık sağlı sollu her kapıyı.

Geldik artık Medine hâricine;

Bir çadır gördü, durdu kaldı yine.

 

***

 

Ocak başında oturmuş bir ihtiyarca kadın.

"Açız! Açız!" diye feryad eden çocuklarının,

Karıştırıp duruyorken pişen nevalesini;

Çıkardı yuttuğu yaşlarda çırpınan sesini:

-Durunda yavrularım, işte şimdicek pişecek...

Fakat ne hâl ise bir türlü pişmiyordu yemek!

Çocukların yeniden başlamıştı nâleleri...

Selamı verdi Ömer, daldı akıbet içeri.

Selamı aldı kadın pek beşuş bir yüzle.

-Bu yavrular niçin, ey teyze, ağlıyor, söyle?

-Bu gün ikinci gün, aç kaldılar...

-O halde, neden

Biraz yemek komuyorsun?

-Yemek mi? Çömleği sen,

Tirit mi zannediyorsun? İçinde sâde su var

Çakıl taşıyla beraber bütün zaman kaynar!

Ne çare! Belki susarlar, dedim. Ayıplamayın.

-Peki, senin kocan, oğlun, ya kardeşin, ya dayın...

Tek erkeğin de mi yok?

-Hepsi öldü... Kimsem yok.

-Senin midir bu küçükler?

-Torunlarım.

-Ne de çok!

Adam emîre gidip söylemez mi hâlini?

Ah!

Emîre öyle mi? Kahretsin an-karîb Allah!

Yakında râyet-i ikbâli ser-nigûn olsun...

Ömer, belâsını dünyâda isterim bulsun!

-Ne yaptı, teyze, Ömer, böyle inkisar edecek?

-Ya ben yetim avuturken emîr uyur mu gerek?

Raiyyetiz, ona bizler vedîatu'llâhız;

Gelip de bir aramak yok mu?

-Haklısın, yalnız,

Zavallının işi pek çok zaman bulup gelemez;

Gidip de söylememişsen ne haldesin bilemez.

-Niçin hilâfeti vaktiyle eylemişti kabul?

Sonunda böyle çürük özrü kim sayar makbul?

 

Zavallının işi çokmuş!... Nedir, muharebe mi?

İşitme sen de civarında inleyen elemi,

Medâne halkını üryan bırak, Mısır'da dolaş...

Gaza! Gaza! diye git, soy cihanı, gel paylaş!

Çocukların bu sefer yükselince feryadı,

Kadın, tehevvürü artık cünûna vardırdı;

- Şu nevhalar ki çıkar tâ bulutların içine,

Ömer! Savâik-i tel'in olur, iner tepene!

Yetimin âlımı yağmur duası zannetme:

O sayha ra'd-ı kazadır ki gönderir ademe!

"Açız! Açız! Bize bir lokma olsun ekmek ver... "

"Susundu yavrularım, işte oldu, şimdi pişer!"

Gidip de söyliyeyim hâ? Dilencilik yapamam!

Ömer de kim? Benim ondan kerîm adamdı babam,

Ölür de yüzsuyu dökmem sizin Halîfenize!..

Ömer vuruldu bu son sözle...

-   Haklısın, teyze!

Avut çocukları, ben şimdicek gider gelirim.

 

***

 

Halîfe önde, bitik suçlu, münfa'il, nadim;

Ben arkasında, perîşan, çadırdan ayrıldık.

Sabaha karşı biraz başlamıştı aydınlık.

Köyün köpekleri ejder misâli saldırıyor,

Bırakmıyor bizi yoldan, fakat kim aldırıyor!

Medîne'nin dalarak münhanî sokaklarına;

Dönüp dönüp hele geldik zahîre anbarma.

Halîfe girdi açıp, ben de girdim emriyle.

Arandı her yeri, bir mum yakıp ale'l-acele.

-  Şu tek Çuval unu gördün ya! Haydi, yükle bana;

Bu testi yağ doludur, elverir o yük de sana.

Çuval Halîfe'de, yağ bende, çıktık anbardan;

Kilitleyip geri döndük deminki yollardan.

Mesafe, baktım, uzun; yük yaman; Ömer yaralı;

Dedim ki:

-  Ben götüreydim... Verir misin çuvalı?

-  Hayır, yorulsa değil, ölse yardım etme sakın:

-  Vebali kendine âiddir İbni Hattâb'ın.

Kadın ne söyledi, Abbas, işitmedin mi demin?

Yarın huzûr-i İlâhide, kimseler, Ömer'in

Şerîk-i haybeti olmaz, bugünlük olsa bile;

Evet, hilâfeti yüklenmiyeydi vaktiyle.

Kenâr-ı Dicle'de bir kurt aşırsa bir koyunu,

Gelir de adl-i İlâhî sorar Ömer'den onu!

Bir ihtiyar kan bî-kes kalır, Ömer mes'ûl!

Yetîmin, girye-i hüsran alır, Ömer mes'ûl!

Bir âşiyân-ı sefalet bakılmayıp göçse:

Ömer kalır yine altında, hiç değil kimse!

Zemîne gadr ile bir damla kan dökünce biri:

O damla bir koca girdâb olur boğar Ömer'i!

Ömer duyulmada her kalbin inkisarından;

Ömer koğulmada her matemin civarından!

Ömer halife iken başka kim çıkar mes'ûl?

Ömer ne yapsın, İlâhî, beşer zalûm ü cehûl!

Ömer'den isteniyor beklenen Muhanımed'den...

Ömer! Ömer! Nasıl aldın bu bârı sırtına sen?

• Sen almasan acaba kim gelip de senden iyi,

İdare eyliyecek düştüğün bu ma'rekeyi?

Evet, adaleti "mutlak" hayâl edersen eğer,

Ömer değil ya ne olsan bırak ki hepsi heder!

Beşer, adaleti "mutlak" tahayyül eylerse,

Görür ümidini mahkûm her zaman ye'se.

Sen ey Ömer, ne meleksin, ne bir emîr-i zalûm...

Fakat elinde ne var? Fıtraten beşer mazlum!

Görür bürûc-i semânın bütün sitâreleri,

 

Zalâm içinde, yük altında inleyen Ömer'i!

Huzûr-i Hakk'a çıkarken bu unlu cebhenle,

Değil zemini, getir şâhid âsümânı bile!

-  Uzak mı yol? Daha çok var mı?

-  Ancak üç beş adım.

Mecali kalmamış artık zavallının... Baktım:

Olanca azmini cebr eyleyip, nefes nefese;

Yavaş yavaş yürüyor. Geldi bin belâ ne ise!

Sokuldu haymeye, indirdi arkasından unu:

-  Bırak da testiyi yerleştirin kenara şunu.

Hemen çakılları çömlekten indirip attı,

Uzandı testiye, yağ koydu, sonra un kattı.

Oturmak istedi, lâkin belâya bak ki: Ocak

Hemen sönüp gidecek...

-  Teyze, yok mu hiç yakacak?

Kadın getirdi beş on parça yaş diken Ömer'e;

Ömer de yakmak için büsbütün serildi yere.

Ocak tüter, Ömer üfler zefır-i hârıyle;

Zemini lihye-i beyzâ yı târumârıyle,

Sücüd tavr-ı huşû'unda, muttasıl süpürür;

İçinde ruhu yanar, cebiresinde ter köpürür!

Döner muhît-i nigâhında tûde tûde duman;

Bulut geçer gibi necmin hıyat-ı nurundan!

Ocak tutuştu, yemek pişti;

-  Var teyze kabın?

-  Getir de indirelim...

-  Var büyükçe bir kap, alın.

Yemek sıcaktı, fakat kim durup da bekliyecek!

Ömer çocuklara bir bir yedirdi üfleyerek

Kesildi kaymede matem, uyandı rûh-i süıûr;

Çocuklar oynaşıyorlar, kadın ferîh ü fahur.

Ömer bu âlemi gördükçe gaşy içindeydi...

Dedim:

-  Sabah oluyor kalkalım...

-  Evet, haydi!

Yarın Emarete gel teyze, öğleyin beni bul;

Emîfe söyleriz elbette hayr olur nıe'mul.

 

***

 

Yüzü gülmüştü teyzenin, baktık,

Biz de çıktık vedâ edip artık

Hiç görünmeksizin gelip geçene,

Doğru indik Halifenin evine.

"Şimdi nerdeyse gün doğar, kalıver."

Diye, koy'eriniyordu, çünki, Ömer.

Etti az sonra subh-i velveledar

Uyuyan şehri kamilen bidar

Öğle geçmişti, çıktı geldi kadın.

-Galiba, teyze, uykusuz kaldın!

İşte bağlanmak üzredir nafakan,

Alacaksın her ay gelip buradan.

Şimdi affeyledin değil mi beni?

-Böyle göster fakat adaletini.

 

 Mehmet Akif ERSOY

 

Cuma, 30 Aralık 2011 07:52 tarihinde güncellendi  
ANA SAYFA > DERS NOTLARI > 12. SINIF DİL VE ANLATIM > MANZUM HİKAYE ÖRNEĞİ